Psihoanaliza i film imaju brojne zajednicke korene. Vec prve filmske teorije vezivale su se za psihoanalizu, što i ne cudi buduci da filmski aparat gradi stanje slicno snu. Samim tim, filmski aparat ima ideološko dejstvo, jer sve što je potisnuto zahvaljujuci filmu može izaci na površinu tako da film, kao nijedna druga umetnost, na osobeni nacin predstavlja kompletno vizuelno ostvarenje zabranjenog sna. Kada se upustio u teoriju necega što je danas poznato kao „snoliki film“, naš cuveni filmski montažer, reditelj, scenarista i teoreticar Marko Babac pokušao je da definiše ovaj žanr, s obzirom na to da filmova o snovima ima na hiljade.

Komentara (0) Pošaljite komentar